Όσοι γεννηθήκαμε στο Ηράκλειο (και γενικότερα στην Κρήτη) το διάστημα 1980-1985 είμαστε ένα πολύ περίεργο είδος ανθρώπων. Με μεγάλη ευκολία ακροβατούμε ανάμεσα σε δύο, τρεις ή και περισσότερους κόσμους.
Είμαστε η γενιά που δεν ντρέπεται, πλέον, για την χρήση της κρητικής διαλέκτου και διασκεδάζει χωρίς αναστολές με παραδοσιακή μουσική.
Και ενώ ακούμε το Μύρωνα το Σκουλά, κάνουμε ένα μαγικό και τσουπ ξεπετάγονται οι Zeppelin, οι Depeche και … οι Slayers! Τα αλκοόλ συνεχίζει να ρέει άφθονο και… να τα τσιφτετελάκια!
Έτσι ένα βράδυ που ξεκίνησε σε ρακάδικο καταλήγει σε rock bar, ενώ οι πρώτες πρωινές ώρες μας βρίσκουν σε κλαμπάκι στην παραλιακή.
Όλα καλά και όλα ωραία. Το πρόβλημα είναι πως είμαστε λιγότερο rustic από τους rustic, λιγότερο bohem από τους bohem και λιγότερο trendy από τους trendy. Λίγο από όλα και στο τέλος τίποτα!
Αυτό βέβαια δεν είναι πρόβλημα όταν συναναστρέφεσαι με άλλους στην Κρήτη, αλλά όταν βγεις από αυτήν (καλή ώρα ο ομιλών για σπουδές) κάνει πολύ δύσκολο το να βρεις παρέα και γυναίκα που δεν θα είναι Κρητικοί και αυτοί, καταλήγοντας στο να εμφανίζεστε ως κλίκα στους απ’ έξω.
Δεν παίζει να αλλάξουμε κόζα με τίποτα οπότε συνεχίζουμε έτσι και γουστάρουμε με την πάρτη μας. Όσοι δεν μας γουστάρουν πολύ καλά το κάνουν. Εμείς μια χαρά περνάμε!
PS 1 : Ένα παραδειγματάκι: Το βράδυ έχει Ψαραντώνη σε μουσική σκηνή στην Αθήνα (Τσάι στη Σαχάρα) και θα είμαι εκεί, ενώ μετά λογικά θα έχει μπυρόνι στα Εξάρχεια (αδιόρθωτος ο κερατάς!!!)
PS 2 : Αφορμή για όλα τα παραπάνω είναι μια συζήτηση με τον Kostis_dds την περίοδο των Χριστουγέννων, και κατά κάποιο τρόπο νομίζω πως έχω ένα credit και από αυτόν. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε περιμένω τα σχόλια σας.
PS 3 : Welcome back Petrucci, και ένα καλωσόρισες στον Chester!
